Deap Vally @ Botanique Brussel

Botanique Brussel 04/12/2013

Dat het liefde op het eerste gehoor was met de blues-grunge rock van Deap Vally, dat hebben we nooit onder stoelen of banken gestoken. Dat we jammer genoeg niet volledig overtuigd waren van langspeler Sistrionix, met iets te weinig variatie in sound, evenmin. Op Pukkelpop hadden de bevallige meisjes uit Californië dan weer af te rekenen met slecht geluid. Het optreden gisteren in de Rotonde van de Botanique betekende dus eindelijk een eerlijke kans voor het duo om zich te bewijzen en alle twijfels met de grond gelijk te maken.

 

Eén ding kunnen we wel stellen: openen deden de meiden in stijl, nog zonder zelf een noot gespeeld te hebben. Sir Mix-A-Lot’s ‘I Like Big Butts’ schalde namelijk uit de boxen om Lindsey Troy en Julie Edwards aan te kondigen. Twee sets BH’s en hotpants wandelden blootvoets het podium op. De blondine bekend om haar vuile distortion-gitaarspel en ongelofelijk exemplaar stembanden, de red head voor haar gecompliceerd, vaak hard beukende drumwerk en ongelofelijk exemplaar,… jah, je moet haar zelf maar eens bezig zien…

Om er meteen lekker in te rollen kregen we het speelse ‘Raw Material’. Een goede oefening om alles wat los te spelen. Dat was toch de bedoeling. Op zich moeten we met een beetje schaamrood op de wangen toegeven dat we al geen fan zijn van ‘hits’ heel vroeg in een setlist. Maar het feit dat de dames met hun gedachten nog in de soundcheck verdwaald leken, zorgde ervoor dat ‘Gonna Make My Own Money’ volledig werd verneukt door een zeer rommelige uitvoering.

We hielden even de adem in. De Rotonde is een kleine zaal, met altijd een enorm goede sound en gezellige, intieme sfeer: als je het hier verprutst, dan mag je het misschien wel voor altijd vergeten bij de Belgen. Maar Troy en Edwards spanden snel de teugels aan. En wat volgde was een rock’n roll moddergevecht tussen de twee muzikantes, heerlijk om te aanschouwen en waarvan we af en toe wat spatten in het gezicht kregen. Quasi perfecte versies van ‘Lies’, ‘Your Love’, ‘Ain’t Fair’ en ‘ End Of The World’, met soms uitgebreide, extra smeuïge outro’s. Daarnaast het aanstekelijke ‘Walk Of Shame’ en een kippenvelmoment bij het tragere ‘Six Feet Under’, waarbij Lindsey nog eens alles uit de stembandenkast kon halen.

Het leken allemaal perfecte ingrediënten voor een lekker rock feestje. Maar misschien ligt het net aan dat kleine, intiemere karakter van de Rotonde, of de weinige, soms beetje routineuze small talk met het publiek: van veel sfeer was er niet bepaald sprake. Zelfs op het einde, waarbij de frontvrouw de toeschouwers aanmoedigde om mee in de handen te klappen, bleef iedereen er nogal zombie-achtig bijstaan. Misschien gehypnotiseerd door deze twee betoverende muzen? We gaan hier met enige zekerheid van uit. Want wanneer de “ooh-oh-oooh-oh-oooh”s van afsluiter ‘Baby I Call Hell’ nog een tijdje verder galmden door de gangen van de Botanique, afkomstig uit de kelen van een heleboel enthousiaste fans, dan weet je: dit dames-duo is in staat tot zeer straffe dingen. Wij blijven benieuwd naar meer van deze oerdegelijke rock chicks.

Tekst Rien Diegemans

Check MotherLoveMusic Music Magazine >